П.Анужин: Ер нь уйллаа гээд улам л урууддаг, уналаа гээд улам л дэвсэлдэг хүний орчлон ш дээ.

Энэ зургийг авахуулж байтал бага хүүгийн минь шинжилгээний хариу гарч, сөхрөөд уйлмаар байсан ч нэгэнт эхлүүлсэн ажлаа нэр төртэй, бусдад төвөг дараагүй дуусгах гэж хичээсэн. Хүүгээ эдгэсэн байгаагаар төсөөлж энэ зургийг авахуулсан. Үнэн инээмсэглэл. Ер нь уйллаа гээд улам л урууддаг, уналаа гээд улам л дэвсэлдэг хүний орчлон ш дээ. Ер нь би уйлж дуулаад яваад байдаггүй дээ. Яаж энэ байдлыг давах вэ гэж бодохоос яаж сөхрөх вэ, яаж гуйх вэ гэж бодож байсангүй.

Нэг кадр зураг шиг мөнхийн аз жаргал эсвэл мөнхийн гуниг хаа ч үгүй. Энэ зургийг харсан хэн нэгэн энэ хүүхэн шиг жаргалтай болохсон гэж бодож магад. Инээмсэглэлийн ард нулимс, нулимсны ард баяр хярж болдог хорвоо.

Энэ хүртэл элдвийг туулж ирэхдээ юуг ойлгосон бэ гэхээр, яг одоо цаг дээрээ амьдрах ёстойг. Өнгөрсөн цаг бол миний мэдлээс нэгэнт гараад явчихсан зүйл, болоод дууссан зүйл. Ирээдүй цагийг хэн ч хэлж мэдэхгүй, мөн л надаас алс буй зүйл. Харин яаж ч хувиргаж болох одоо цаг яг миний гарт байдаг учир зовлонг жаргалд биш гэхэд боломжинд хувирган бодож, өөрт буй энэ цагаа илүү утга учиртай өнгөрөөх ёстойг ойлгоод л яваа.

Яг тухайн мөч дээрээ төвлөрч, утга учир өгч чаддаг хүмүүс анзаарагдам өөр юм байналээ. Сурч л явна